Op zaterdag 14 maart 2026 is het precies een jaar geleden dat Luc Hellemans, ceo van Lantis, is overleden. Een week na zijn overlijden nam Manu Claeys (voorzitter stRaten-generaal) namens de burgerbewegingen het woord op de herdenkingsdienst. Zijn ‘Afscheid van Luc Hellemans’ plaatsen we hier vandaag online, als blijvende herinnering aan wie Luc was.
© GvA
© GvAAfscheid van Luc Hellemans
Luc, je was een dromer, een vakman, een empathische verbinder, een vooruitdenker, een strateeg, een regisseur, een geliefde chief, een toffe maat, en zo veel meer.
Er is geen rangorde hierin. Je was dat alles tegelijk, en precies daarom een unieke metgezel voor de Antwerpse burgerbewegingen. Je was de ploegbaas die we zelf hadden uitgevonden, was jij er niet geweest. Wát een impact heb je gehad.
Je hebt het Toekomstverbond in 2017 niet mee ondertekend, maar bent er sindsdien wel het cement van geworden, om het in bouwtermen te zeggen – als cruciale schakel tussen de politieke opdrachtgevers, de burgerbewegingen en vele andere stakeholders. Koester Luc, fluisterde ik drie jaar geleden op de trappen van het Errerahuis in het oor van de minister-president en de burgemeester van Antwerpen, na de persconferentie over vijf jaar Toekomstverbond. Dit voor het geval ze onvoldoende beseften wat voor goudklomp ze in handen hadden.
Je vertelde ons indertijd dat je begeesterd raakte door de droom van de burgerbewegingen voor Antwerpen en dat je had gewacht met het tekenen van je contract bij de beheersmaatschappij tot het Toekomstverbond op papier stond, want daarvoor wilde je gaan. Vanaf toen droomden we allen samen, op niveau.
Je wilde meer zijn dan de bouwheer van een snelweg, en hield je aan die belofte. De ringparken, de nieuwe tramcorridors, de deelfietsen, het fietsnetwerk, de park and rides: je hebt er voluit je schouders ondergezet. Je was de ceo die elke dag van Wommelgem naar de Beacon fietste, en terug, ook na het uitgelopen avondlijk overleg in de Haringrokerij bij Peter, in de galerie bij Anne of bij Bart thuis, waar we met de sterkhouders van het Toekomstverbond telkens weer nieuwe plannen smeedden. Je was blij dat je met je nieuwe job in Antwerpen weer dichter bij je gezin zou zijn, maar klopte vaak lange dagen, omdat je inging op zo veel vragen en er enthousiast je tijd voor nam. Onze excuses hiervoor aan Sandra en je prachtige zonen.
Je wilde nieuwe standaarden zetten voor de bouwsector in dit land. Dat ging van pionieren met vernieuwende contractvormen, dataverwerking en talentenbegeleiding in de eigen organisatie over het bijspijkeren van de sociale zorg en de veiligheid op de werven tot het opzoeken van moeilijk bereikbare doelgroepen met het oog op tewerkstelling of het ontwikkelen van meertalige welkomstpakketten voor buitenlandse werknemers. Niet toevallig kreeg Lantis al drie jaar op rij het certificaat van Baanbrekende Werkgever. Je mag ook dat op je conto schrijven.
Achter de dromer schuilde een doelgerichte, realistische en praktische vakman. Je was de bekwame Ingenieur met een scherpe, juridische geest en een pak strategisch inzicht. Als lid van de raad van bestuur van Lantis kon ik maandelijks ervaren hoe on top of it all je was. Zo goed voorbereid, die vergaderingen, agendapunt per agendapunt, en elk deeldossier had je volledig in de vingers. Opmerkelijk was daarbij je financiële scherpzinnigheid – financial savviness, zoals ze dat in het Engels zeggen. Hoe jij en je team uitdagingen op dat vlak telkens ten goede keerden: indrukwekkend. Hoe je twee jaar geleden naar Brussel trok om achthonderd miljoen euro extra vrij te laten maken voor de ringparken en de leefbaarheidsprojecten, en politieke bestuurders ervan overtuigde dat dit haalbaar was, gelet op het financieel model. De burgerbewegingen en bij uitbreiding de Antwerpenaren zullen je er eeuwig dankbaar voor zijn.
Je was een optimist, met de blik op de toekomst. En zoals elke goede optimist besefte je dat je zelf werk moest maken van duurzame oplossingen, in een groter verband en ver vooruitkijkend. Vorig jaar nog klopten we de strategy refresh af die je voor de volgende vijf jaar op gang trok. Naast de basisopdracht (namelijk het realiseren van een Oosterweelverbinding met ringparken) wilde je ook de exploitatie, het beheer en het onderhoud van de vele projecten toekomstbestendig maken, daarmee verantwoording afleggend aan de volgende generaties. En voortaan zou Lantis als regisseur voor een duurzame modal shift in de vervoerregio ook een derde kerntaak op zich nemen. Het is allemaal je erfenis.
Je had het samen met je goeie maat Bart graag over wij allen als kathedraalbouwers: we maken plannen en zetten projecten in de steigers, onszelf overstijgend en wetend dat het om werken van lange duur gaat. Van op je sterfbed schreef je me vorige week: ‘Ikzelf ga nu naar een andere plek en hou een oogje in het zeil, opdat het samenlevingsproject van de eeuw voltooid wordt.’ Het samenlevingsproject van de eeuw: als weinig anderen vatte je de vérstrekkende en transformerende waarde van hoe we Antwerpen in een andere plooi aan het leggen zijn.
Gul zoals altijd gooide je in je laatste bericht nog bloemen naar anderen, naar ons in de burgerbewegingen. ‘Het is dankzij jullie dat de toekomst van mijn kinderen er beter zal uitzien,’ schreef je. ‘Ik heb mezelf altijd als een loyale uitvoerder van jullie droom gezien en deed dat met veel plezier,’ voegde je eraan toe. Het was tekenend voor wie je was, Luc. Je was véél meer dan de loyale uitvoerder, weten we allemaal. Je stond sterk, creatief en empathisch in het leven, je was je eigen man en zocht geen schouderklopjes. Maar omdat je nu niet meer kunt blozen, willen we het toch gezegd hebben: je was Luc Hellemans, a hell of a man. We moeten voortaan je vriendschap, generositeit en slimme inzichten missen, maar zullen je overal meenemen, als kompas, als inspiratie, als belofte maakt schuld.
We zullen het schip op koers houden. We zullen waken over onze gedeelde dromen en die loyaal uitvoeren. We staan danig in het krijt bij je, Luc. Dank je voor wie je was, voor alles wat je voor ons gedaan hebt en voor wat je zal blijven betekenen.